blijdorp

blijdorp

 

Deze week met mijn moeder naar de dierentuin Blijdorp geweest.

Mijn moeder is 81 jaar en dementerend , ze woont sinds kort, na een paar omzwervingen, voor permanent in en verpleegtehuis.

De zorgcoördinator belde mij afgelopen zondag ( wat ik al eerder blogde , een bijzonder weekend ) of ik het goed vond dat ze mijn moeder meenamen naar de dierentuin.

Natuurlijk , ze was al een jaar niet echt naar buiten geweest.

En of ik mee wilde…

Een dagje doorbrengen met mijn moeder voordat alles bij mij gaat beginnen.

Geweldig

Om 10 uur kwam ik smorgens aan en daar zat ze dan heerlijk te slapen in haar rolstoel.

Nou ik hoopte dat ze nog wel wakkerder deze dag zou zijn.

Om half 11 vertrokken wij met een busje van het Rode Kruis.

Die mensen doen tot geweldig werk en vrijwillig!!

Na aankomst gingen we eerst het Oceanium in , indrukwekkend die grote haaien,   of   toch  niet?

Zien ze het wel en beseffen ze nu ook wat ze zien.

Echt geen idee.

Maar alle 6 bewoners hadden het zichtbaar  naar hun zin.

Waar we ook waren alles was mooi ,leuk en fijn.

Heerlijk koffie gedronken met iets lekkers erbij.

Maar wat zijn er koppige typetjes bij.

_“mevr neem maar uw medicijnen , die zegt dan ,nee dat doe ik niet’

_Wilt u wat drinken , nee hoor  dat wil ik niet.

_Waarom ben ik eigenlijk hier , wil  naar huis.

_Wie heeft dit dan weer verzonnen.

Goed dat soort opmerkingen dus.

Confronterend

En ik maar elke keer tegen mijn moeder zeggen , leuk he mam samen weg.

_ja ja

Maar wakker dat ze was en genieten dat we samen deden!

Giraffen, ijsberen en de vlinders , mama vond alles mooi.

Rond 3 uur weer richting de uitgang .

Alle bewoners waren erg moe.

En dat merkte we .

Helemaal van het padje waren ze.

Met de bus terug en de 3 mensen waar ik bij in het busje zat vroegen zich wel af hoe nu thuis te komen.

Er werd flink in de tas gerommeld op zoek naar huissleutels , waar  mijn moeder zo onrustig van werd dat ze naar achter riep “Aad heb jij de huis sleutels?

Eh

Mijn vader was helemaal niet mee!

Gelukkig kon ik haar geruststellen door te zeggen , leugentje om best wil , dat ik de sleutels had.

Aangekomen bij het verpleegtehuis was de verwarring enorm.

Hoe moest nu iedereen naar huis er waren immers moeders die thuis op hun zaten te wachten.

Adressen werden doorgegeven waar bewoners graag heen gebracht wilde worden.

Dit wist ik wel van te voren maar op dat moment is dat zo raar en ook best naar dat de mensen zo in de war raken van een dagje uit hun vaste ritme en omgeving.

Er was zelfs een bewoner die aan mij vroeg hoe nu thuis te komen waarop ik haar vertelde dat ze net thuis was en dat we een gezellig dagje dierentuin hadden gedaan.

Ze keek mij aan en zei Ik ik naar de dierentuin , nee , ik ben  niet mee geweest…..

En mijn mama

Ach die moest huilen toen ik zei dat ik weer naar huis ging..

Slik , en ook bij mij kwamen er tranen.

Van verdriet over hoe ze is maar ook van blijdschap en dankbaarheid dat ik zo heerlijk kon genieten van mijn moedertje.