Puzzelen

Gisteren een dag van de overlevingsstand afgeweest.... en wauw dat was wel even heftig.

Werd geconfronteerd met mijn lijf,  ben begonnen met huilen en dat stopte pas aan het einde van de middag.

Ook veel nagedacht tussen de buien door.

Er is zoveel veranderd de laatste tijd.

Een moeder die dementerend is , mijn man met een burn out , de mooie keuze gemaakt om lid te worden van de kerk van de Nazarener en dan weer kanker.

Het leven lijkt wel een puzzel.

En daar heb ik over nagedacht.

Puzzelen is echt niet leuk , ken je dat de je juf op school zegt “je moet wel puzzelen met je kind dat is goed”

O ja??

Nou niet met onze kinderen!

Ik heb geleerd dat je eerst de hoeken moet zoeken daarna de randen en dan pas het midden kan opvullen.

Dus.. eerst de hoeken dan de randen .

Nee deden de kinderen , die deden maar wat.

Maar zo had ik het niet geleerd!

Toen ik mijn frustratie is uitte tegen een vriendin zei ze, jaa dat geeft toch niet,  beginnen ze lekker in het midden .

De randen en hoeken komen ze vanzelf tegen.

Makkelijk kletsen maar zoals ik al zei dat had ik niet zo geleerd.

……..

Ik denk dat ik zelf zo’n 19 jaar geleden ben begonnen met puzzelen.

Dan dondert er ineens een stukje in je leven die je nergens plaats kan geven.

En die moest binnen de randen en hoeken die er al lagen.

Ik heb het ergens een plekkie gegeven maar het paste niet.

En zo zijn er veel stukjes gekomen die niet binnen dat afgebakende randje paste.

Heel langzaam ,een lang proces , kom ik er achter dat ik inderdaad vanuit ergens vandaan  moet puzzelen en aan te sluiten.

Soms is dat ene stukje veel te groot en kan ik die echt nergens kwijt maar na wat draaien denk ik’ hé misschien is dat wel een goed plekje ‘.

Het leven is dus beter te overzien als ik niet dat stukje ergens probeer ik te proppen waar het echt niet past en waar ik ook bij voel dat niet past ,

 maar dat ik met hulp van anderen,  het gewoon aan de niet rechte rand legt.

Het leven is geen puzzel met rechte randen maar als je je gevoel met de realiteit combineert wordt de puzzel beter te overzien.

En die randen en hoeken?

Die zijn niet recht maar met uitsteksels.

Bij mij dan .

Bij mij is het geen rechthoekige of viekante puzzel maar een bijzonder , rare , emotionele en mijn vorm puzzel.

En wat gaaf dat alle puzzels daardoor uniek zijn.

blijdorp

blijdorp

 

Deze week met mijn moeder naar de dierentuin Blijdorp geweest.

Mijn moeder is 81 jaar en dementerend , ze woont sinds kort, na een paar omzwervingen, voor permanent in en verpleegtehuis.

De zorgcoördinator belde mij afgelopen zondag ( wat ik al eerder blogde , een bijzonder weekend ) of ik het goed vond dat ze mijn moeder meenamen naar de dierentuin.

Natuurlijk , ze was al een jaar niet echt naar buiten geweest.

En of ik mee wilde…

Een dagje doorbrengen met mijn moeder voordat alles bij mij gaat beginnen.

Geweldig

Om 10 uur kwam ik smorgens aan en daar zat ze dan heerlijk te slapen in haar rolstoel.

Nou ik hoopte dat ze nog wel wakkerder deze dag zou zijn.

Om half 11 vertrokken wij met een busje van het Rode Kruis.

Die mensen doen tot geweldig werk en vrijwillig!!

Na aankomst gingen we eerst het Oceanium in , indrukwekkend die grote haaien,   of   toch  niet?

Zien ze het wel en beseffen ze nu ook wat ze zien.

Echt geen idee.

Maar alle 6 bewoners hadden het zichtbaar  naar hun zin.

Waar we ook waren alles was mooi ,leuk en fijn.

Heerlijk koffie gedronken met iets lekkers erbij.

Maar wat zijn er koppige typetjes bij.

_“mevr neem maar uw medicijnen , die zegt dan ,nee dat doe ik niet’

_Wilt u wat drinken , nee hoor  dat wil ik niet.

_Waarom ben ik eigenlijk hier , wil  naar huis.

_Wie heeft dit dan weer verzonnen.

Goed dat soort opmerkingen dus.

Confronterend

En ik maar elke keer tegen mijn moeder zeggen , leuk he mam samen weg.

_ja ja

Maar wakker dat ze was en genieten dat we samen deden!

Giraffen, ijsberen en de vlinders , mama vond alles mooi.

Rond 3 uur weer richting de uitgang .

Alle bewoners waren erg moe.

En dat merkte we .

Helemaal van het padje waren ze.

Met de bus terug en de 3 mensen waar ik bij in het busje zat vroegen zich wel af hoe nu thuis te komen.

Er werd flink in de tas gerommeld op zoek naar huissleutels , waar  mijn moeder zo onrustig van werd dat ze naar achter riep “Aad heb jij de huis sleutels?

Eh

Mijn vader was helemaal niet mee!

Gelukkig kon ik haar geruststellen door te zeggen , leugentje om best wil , dat ik de sleutels had.

Aangekomen bij het verpleegtehuis was de verwarring enorm.

Hoe moest nu iedereen naar huis er waren immers moeders die thuis op hun zaten te wachten.

Adressen werden doorgegeven waar bewoners graag heen gebracht wilde worden.

Dit wist ik wel van te voren maar op dat moment is dat zo raar en ook best naar dat de mensen zo in de war raken van een dagje uit hun vaste ritme en omgeving.

Er was zelfs een bewoner die aan mij vroeg hoe nu thuis te komen waarop ik haar vertelde dat ze net thuis was en dat we een gezellig dagje dierentuin hadden gedaan.

Ze keek mij aan en zei Ik ik naar de dierentuin , nee , ik ben  niet mee geweest…..

En mijn mama

Ach die moest huilen toen ik zei dat ik weer naar huis ging..

Slik , en ook bij mij kwamen er tranen.

Van verdriet over hoe ze is maar ook van blijdschap en dankbaarheid dat ik zo heerlijk kon genieten van mijn moedertje.

weekend voorbij

weekend voorbij

Ik dacht na het weekend weer eens een blog te schrijven.
Zo makkelijk is dat niet.
Het schrijven wel want mijn hoofd zit vol met van alles en nog wat , maar moet toch echt even mijn backup mailen appen of zo.
Ligt natuurlijk niet aan mij maar aan de blogsite.
Ja ja

Maar goed het weekend voorbij en dat betekent al een week kankerpatiënt.
Soms zie je zo op tegen dagen en dan blijkt achteraf een bijzonder weekend te zijn.

Emotioneel best zwaar , 2 verjaardagen en eigenlijk wil je het er niet over hebben.
Maar met vrienden kan alles , je heb het er over maar ook lekker gezellig en dat is zo lekker.
Zondag de kerkdienst was erg emotioneel en na afloop mooie gesprekken gehad.
En ineens zijn er leuke dingen geregeld.
Een blije zoon die onverwacht toch mee gaat op kamp.
We hoeven er niks voor te regelen ons geen zorgen te maken over vervoer allemaal geen probleem.
Als hij naar huis wil vanwege bv mijn operatie nou dan is er altijd een mogelijkheid dat hij terug gebracht wordt.
Ook een lief aanbod voor mijn meissie , of ze met haar vriendje mee wil voor een paar daagjes naar de camping.

Wauw

Ben blij

lichtpuntjes

Heerlijk er zijn ook lichtpuntjes.

Ik zal eerst eens bij het begin beginnen.
4jaar geleden heb ik ook al kanker gehad maar na 1 operatie was alles weg en was er ook geen nabehandeling nodig.

Als je dit zo leest lijkt het niet erg maar geloof mij het was afschuwelijk , raar , chaotisch , crisis , toestand en wat je nog meer kan bedenken.

Maar alle nadelen hebben ook....voordelen , echt waar!!
Die vertel ik wel een andere keer.
Ik heb een huidziekte die ook na de operatie weer terug is gekomen.
Elk half jaar ga ik daar voor op controle en twee weken geleden zei de gynaecoloog tegen ons , Zullen we dat plekje met een kleine operatie ' even' weghalen.
We en ook de arts had geen idee ( hoewel je dat natuurlijk altijd in je achterhoofd heb ) dat het wel eens niet goed zou kunnen zijn.
Afgelopen maandagmiddag dus vol goede moed op naar een nacontrole en de uitslag van het weefsel.
Toen hoorde we dat er kankercellen waren gevonden...
Een enorme zware tegenvaller en dinsdagmorgen zaten we al gelijk om 9 uur in het Daniël den Hoed.
De behandeling wordt in het Daniël gedaan omdat het een vorm van kanker is die niet veel voor komt en zeker niet bij jonge vrouwen.
We zijn weer naar het Daniël geweest  , naar de anesthesist en voor een liesecho voor de controle van mijn lympheklieren .
Volgende week woensdag terug komen bij de gynaecoloog voor een bespreking van de operatie.
Die is al aangevraagd wie weet de week erna opereren.
Je snapt we zitten in een rollercoaster van emoties en ook praktische zaken.
School  en werk gaan 'gewoon' door , het afzeggen van de zomervakantie , bellen mailen , bloggen, oja en dan natuurlijk huishouden ,boodschappen... nou ben blij dat mijn hoofd zelf alles een beetje gedoseerd toelaat.

Groetjes
ikkewij

Ikkewij

Nou daar gaattie dan een blog van ikkewij.

Ikkewij?
Ikke van gewoon mij mijzelf en ik.
Wij van gezin samen zijn en nu ook weer kanker erbij , wij dus.
Ook had ik gekeken voor andere blogsites maar die zijn specifiek voor kanker , nou daar heb ik mooi geen zin in.
Het leven bestaat uit meer dan alleen kanker , toch?
Op deze blog ga ik gewoon schrijven , voor ikke maar ook voor wij!
En misschien ook voor u of jij.